Pierre van Hooijdonk en Youri Mulder waren er goed in. In een verder verleden konden Dick Nanninga en Joop van Daele er ook wat van. Wat heet: Van Daele schoot Feyenoord als eerste Nederlandse club naar een wereldbeker. Voor de wat jongere lezers is ook Klaas Jan Hunterlaar namens Ajax een goed voorbeeld. Ik heb het over invallen en fungeren als breekijzer. Trainers hoeven een dergelijke speler niet eens heel vee instructies geven. Met ‘’oorlog maken in de zestien’’ weten pinch-hitters vaak wel genoeg.

Ergens is het ook ondankbaar. Immers ben je niet goed genoeg voor de basis. In het geval van Zo2 gaat die vergelijking overigens niet helemaal op. De speler in kwestie heeft zijn sporen immers lang en breed verdiend bij het vlaggenschip. Nee, eerder nog zou het gaan moeten gaan over scorende doelmannen. Ik noem een Rogerio Ceni, José Luis Chilavaert of René Higuita (diegene met de scorpion-kick). Iets dichter bij huis deden twee Martinnen het in de Eredivisie (quizvraag: welke twee zoek ik, namens welke club én tegen wie?).

En afgelopen zondag, op het prachtige, maar zwaar bespeelbare hoofdveld, werd er wederom een heerlijk vergelijkbaar voetbalverhaal geschreven. Tegenstander was DIO Oosterwolde. De ploeg die juist een week eerder Zo2 een uitstekende dienst bewees door concurrent Drachten 2 te verslaan. In de basis goalie Cas van der Wijst. Hij keert terug van een blessure en hoopte nu wel 90 minuten te maken. Rolf van Wijk dus als wissel. Verder de gebruikelijke namen op papier.

20200126 ZO2 01

En eigenlijk is er weinig te schrijven over het eerste bedrijf. DIO is inderdaad een aardige opponent. Twee keer moest van der Wijst echt handelend optreden. Een bal op de lat gekeken en een prima redding. Daartegenover stelde Zo2 simpelweg te weinig.

In de tweede helft was het devies van de captain en staf: sneller naar voren spelen. Daar ligt de ruimte en logischerwijs moet daar ook gescoord worden. Dat werd al snel begrepen. Een prima aanval over meerdere schijven kwam terecht bij spelmaker Jelle Wichers. Het afkappen naar rechts was prima, het afwerken was hard en strak, maar de paal stond in de weg. Verder bleven het bij enkele speldenprikken. Was het dan niet goed? Nee, dat zeker niet. Met name de achterhoede had de zaken goed voor elkaar. Van der Wijst keepte prima en ook Schuiling (Vermeer in de 2e helft), Bessem, Stelling en van Rein verdedigden sterk.

De doorgaans fitte David Koops kon tien minuten voor tijd niet meer verder. Met alleen van Wijk op de bank was de opvolgende wissel een logische. Even warmlopen (‘’kerel, ik heb al een half jaar geen wedstrijd meer gespeeld’’) was nodig. Tot het moment daar was. Wijkie in de spits. En ere wie ere toekomt. Er gebeurde gelijk wat. Zijn scherpte liet hij al zien bij een sprintduel, waar hij als sterkste naar voren kwam. Met de breedtepass op Patrick ‘’Robinho’’ Berends was ook niets mis. De aanname was echter niet goed genoeg voor een daadwerkelijke doelpoging.

20200126 ZO2 02

In de dying seconds nog een hoekschop voor Zo2. Specialist Björn Tooren weet daar altijd wel raad mee. Een specialiteit van van Wijk is koppen. En daar kwam de bal ook. Hij twijfelde niet en knikte de bal binnen. Het laat zich raden wat voor vreugde daaruit voort vloeit. Naast de drie (belangrijke) punten heeft Zo2 nog steeds de volle buit. Elf gespeeld maal drie punten. Eerlijk is eerlijk: een punt voor de bezoekers was absoluut niet onverdiend geweest. Komende zondag richting het Friese. Tegen het Bakkeveen 2 van oud VAKO-er Michiel Büchli.