Zaterdag 7 oktober 2017 speelde VAKO zat JO9-2 tegen Rolder Boys. De seizoenstart van dit VAKO team is matig. “You’re as good as your last performance”, “to finish first, you first have to finish”, “It aint over ‘till the fat lady sings”; het is allemaal van toepassing op dit team, waarbij het wellicht te ver gaat om het eind der tijden, de ‘fat lady’ uit de Götterdämmerung, te koppelen aan JO9-2, ook wellicht omdat de opera’s van Wagner voor deze leeftijdsgroep nog wat zware kost is. Van de andere kant, en helemaal tegen de achtergrond van het steeds extremer wordende weer, het is net als met haantje-op-een-stokje of maak-je-eigen-pinata; je kan er niet vroeg genoeg mee beginnen.

Maar het in het diepe gegooide leidersduo van VAKO JO9-2 had een troefkaart in de mouw: Het is hen niet ontgaan dat, vanwege de steeds korter wordende spanningsboog van de jeugd, er een wildgroei van nieuwe, snelle, hippe sporten is ontstaan, zoals daar bijvoorbeeld zijn free-running en onderwater-Yathzee. In een poging de tegenstander op het verkeerde been te zetten, introduceerden zij daarom vandaag een nieuwe loot aan de stam der hippe sporten: het onderwatervoetbal.

Er werd in de stromende regen afgetrapt; de lijnen dreven al boven het veld. Overigens: qua kijksport heeft onderwatervoetbal minder te bieden dan gewoon voetbal, vooral als je er niet op bent gekleed, of je jas bent vergeten, maar hetzelfde geldt voor onderwater Yathzee. De onderwater-variant ging VAKO echter niet slecht af, en de list werkte! De pupillen van Gretha en Resi dreven gedreven over het veld, en stonden bij rust met 2-0 voor! Een ongekende luxe!

Er stond inmiddels zo’n laag water op het veld dat ik hoopte dat in de pauze Roger Moore in zijn witte Lotus Esprit S1 uit “The spy who loved me” bij de middenstip zou opduiken, maar dit bleef uit. Ik denk omdat je wel eens leest dat less Mo(o)re is. Zou wel leuk zijn geweest, helemaal als hij zijn Ivanhoe pakje aan had gehad. Maar ja, Roger Moore is niet meer, en ik word oud.

In de rust moet er met het fruit iets zijn fout gegaan, want halverwege de tweede helft keek VAKO tegen een 2-3 achterstand aan. Een uiterste krachtsinspanning levert de 3-3 op, en toch nog een puntje, denk ik, maar dan valt de 3-4. Net als bij het tennisspel van schrijver dezes, doen de unforced errors VAKO de das om. Berusting maakt zich van het leidersduo meester, en nog voor de penalties trekken zij de stop uit het veld. Ik denk aan Frank de Boer bij Crystal Palace, en schudt de gedachte snel van me af. Dit is anders. Dit team ziet licht aan het eind van de tunnel. This team is on ‘The path of a decent groove’.

“It comes down to how you react, to chances blown” zegt the great Tony Joe White in ‘The path of a decent groove”, en dat lijkt me een mooie afsluiter. Deze wedstrijd hadden we kunnen winnen, maar die kans hebben we laten lopen. Nu gaat het er om hoe we er mee omgaan. Het is net als vroeger: Een hele zaterdag-avond in de Vriezerbrug rondstappen in de hoop dat je geluk hebt, om toch weer onverrichter zake huiswaarts te keren. Wie herkent het niet? Even slikken en weer doorgaan, op naar de eerstvolgende zaterdag!