En nóg eens een verre trip vandaag voor JO13-1: vv Emmen. De TomTom gaf aan A28, maar de StefStef koos eigenwijs de N34. Want een toeristische route is ook wat waard, zeker vandaag. Voor we bij de lelijke ringweg van Emmen waren, hadden we al menig prachtig uitzicht oveur het Drents landschap gescoord.

Het sportpark Meerdijk is dan wel weer mooi. Prachtige velden en pal achter het stadion van FC Emmen, komend seizoen eredivisionist. Onze jongens lieten zich hier vandaag helaas weinig door inspireren. De eerste helft zagen we Emmen voetballen en VAKO vooral achter tegenstander aanlopen. Het is een zware competitie, maar meestal is er bij JO13 toch vaak nog leuk voetbal en bezieling te genieten. Deze eerste helft was dat niet of nauwelijks het geval. De doelpunten van Emmen vielen als rijpe appels. Op een gegeven moment werd maar gestopt met score bijhouden in de groepsapp.

Jiska scoorde in de rust 8x voor VAKO, met gevulde koeken. De tweede helft begon, terwijl enkele toeschouwers zich het hoofd braken over wie bij het Nederlands elftal tevergeefs naast de paal stond bij een vrije trap van Platini in 1981 (wie weet het?). Oranje zat toen in een machteloos tijdperk van 10 jaar zonder eindtoernooi. Net zo machteloos als onze boys vandaag. Maar toch gingen de mannen zowaar de strijd toch aan in de tweede helft. Het viel al op dat er niet meer was gescoord sinds het in de eerste helft niet meer in de groepsapp werd gemeld. Sommigen zagen daar hoopvol een oorzakelijk verband in. Maar daarmee zou de hervonden strijdlust van VAKO tekort zijn gedaan. Pas in de laatste minuut scoorde Emmen nog een keer. Zo zoeken we altijd weer naar een lichtpuntje. Om mee te nemen naar de volgende wedstrijd, of het volgende seizoen.

De terugweg ging strak over de A28. Over twee weken mogen we tegen Drenthina nogmaals naar Emmen. Over routeplan en wedstrijdplan wordt al nagedacht.