Op veler verzoek heb ik mij tijdenlang onthouden van het schrijven van een stukje, maar de wedstrijd van gisteren noopt mij toch met deze traditie te breken.
Vako speelt tegen FC Assen. Ik loop van de parkeerplaats bij de Leemdobben naar het sportpark. Een wandeling van wel 100 meter, en het is daarom dat regelmatig automobilisten, met alle risico’s van dien, het parkeerverbod voor de toegangspoort van het sportcomplex De Fiellietaz Goethart aan hun laars lappen. Ik ben geen gokker en ik kan de beweging wel gebruiken.. Naar boven kijkend denk ik; all the leaves are brown, and the sky is grey. I’ve been for a walk (want ik kom van de parkeerplaats) etc. Langs de lijn staan allemaal mama’s en papa’s en in mijn hoofd wijzig ik de tekst van ‘a winters day’ naar ‘a winners day’. Vrolijk neuriënd loop ik door; het kon wel eens een leuke dag worden.

De jongens uit Assen betreden mooi gecoiffeerd het veld. Iets minder soigné heeft mijn voorkeur, maar goed; voetballen kunnen ze wel, ze staan 2e in de najaarscompetitie. Mij valt al langere tijd op dat er een kloof is ontstaan tussen de (grote) stad, soms zelfs zonder stadsrechten, en het platteland, en dat deze kloof groeiende is. Ik vraag aan de Asser coach of hij bang is dat ze vandaag de bietenbrug op gaan? Hij kijkt me licht onnozel aan. De beste man heeft nog nooit van het gezegde gehoord! Dat intrigeert mij, dus ik vraag door. Ken je dan misschien wel; ‘Zit de boer op de pot, dan kan de melkstal op slot’. (Als iemand die ergens voor staat opgesteld, verzaakt, kun je beter ophouden) of, ‘Berijdt de boerin de tractor als een dweil, komt het kuilvoer niet mooi onder zeil’ of de plattere variant ‘Met een natte boerin, komt het kuilvoer er slecht in’. (Concentreer je op de taak waar je mee bezig bent, en laat je niet afleiden). De coach van FC Assen blijft mij wazig aankijken. Ik denk dat hij denkt dat ik niet goed ben.

Trainer/coach Stan doet met de jongens van VAKO de warming up. Voor de beker is van FC Assen verloren; na een 3-0 voorsprong, ging Vako alsnog met 3-4 de bietenbrug op. Ook Stan weet dat dat niet nodig was, dus hij aast op revanche. Hij is gefocussed en lijkt in niets op een inkuilende boerin. Roy spurt nog even naar binnen voor een plas (Beter laat dan nooit, ook in verband met nierstenen) en scheidsrechter Rene Doorten blaast voor het eerst deze middag op zijn fluit.

Hij bevochtigt met een vooraf doorgerekende hoeveelheid speeksel zijn lippen, iets meer op de boven- dan de onderlip (in verband met de zwaartekracht wordt de onderlip straks toch wat vochtiger) en tuit zijn lippen; daar moet de fluit tussen. Soepel en zonder twijfel valt de fluit op zijn plaats. Rene dirigeert de juiste hoeveelheid lucht vanuit zijn longen naar de mondholte. Deze lucht gaat niet via de neus of enige andere opening naar buiten; Deze lucht gaat door de fluit. Priiiiittttt!!!!!! Zelfvoldaan kijkt de scheids in het rond; hij heeft de aandacht. Nu kan de wedstrijd beginnen.
VAKO is de onderliggende partij. Het gaat niet geweldig en FC Assen scoort de 0-1. Er dreigen meer goals aan de verkeerde kant te vallen, maar dan onderschept Dirk-Daniel de bal bij een knullig uitverdedig-moment van FC Assen; 1-1. Nu begint het bij VAKO te lopen en door goals van Dirk-Daniel en Nanne is het 3-1 bij rust. In de rust komt Rene naar ons toe rennen. ‘Hoe deed ik het, hoe deed ik het?’, vraagt hij. Iedereen complimenteert hem met zijn optreden. ‘Het is geweldig Rene, je zou er meer mee moeten doen’. Later bij de penalties krijgen we hier nog spijt van, want daar gaat Rene pas echt los.

Zeer kort na de pauze wordt het 3-2. VAKO is nauwelijks nog in staat zich onder de druk uit te voetballen. Eénmaal lukt het Nanne een counter te verzilveren, zodat het 4-2 wordt. Keeper Twan heeft op Marktplaats een goed bod gehad op zijn keepershandschoenen, dus die wil hij niet meer vies maken. Hachelijke momenten. De slotfase doet qua spanning niet onder voor Heel Holland Bakt, aflevering 5. Met nog 8 minuten te gaan wordt het 4-3. Stan roept doorlopend;’ Tijd,….tijd’. De doorgaans rustige Stan realiseert zich dat wij met zijn allen naar een mogelijk kantelmoment in zijn nog jonge trainerscarrière staan te kijken. De jongens laten hem niet zakken en slepen op hun tandvlees de overwinning voorbij het laatste wedstrijd-fluitsignaal van, daar is hij weer, scheidsrechter Rene.

Maar Rene is nog niet uitgefloten. Hij begeleidt het penalty-schieten ook met een fijne, sonore alt klank zoals alleen hij dat kan. Na de laatste strafschop wordt de wedstrijd op het hoofdveld enige tijd stilgelegd om Rene’s eindfluit de eer te geven die het verdient. Zelfs een als hard bekend staand bestuurslid wiens voor- en achternaam met dezelfde letter beginnen en ook met dezelfde letter (wel een andere) eindigen, biggelen de tranen over de wangen. Wat is dit mooi! Te snel bergt Rene de fluit op, en loopt, na een korte buiging, de kantine binnen. Een ‘encore’ zit er vandaag niet in. Wat een wedstrijd!

Marc Wijnen